انسان یا جغد؟
چرا انسان دغدغهمند بودن را
به جغد فارغبال و آسودهخيال بودن ترجيح میدهیم؟
جغدها اگر ترسی هم داشته باشند لحظهای است
و آن هم به وقت مواجهه با خطر.
جغدها نه حسرتخور گذشته هستند
نه دلآشوب آینده و نه خودخوارشمار
به خاطر اشتباهات خود.
نه بیش از آنچه لازم دارند میطلبند
نه چشم به داشتهی ديگران.
پس چرا میخواهیم انسان باشیم؟
انسانی رنجکش و حریص و پریشان و نگران؟
بهتر نبود ما هم اختیار را به غریزه میدادیم
و هوش و تفکر و فلسفهورزی و خیالپردازی
فرمان زندگی ما را در دست نمیگرفتند؟
دکتر مسعود علیخانی
