دردآور ولی التیام بخش

بررسی و تسکین هیچ زخمی بدون درد نیست؛ جا انداختن استخوان شکسته و دوره بهبودی آن همراه با درد و محدودیت است، اعمال جراحی مختلف نیز

با چاقو و زخم و درد همراه است ولی دردی که تحمل می شود تا زندگی نجات یابد. گاهی ما عضوی از بدن را به نفع بقیه اعضاء و تداوم زندگی از دست

میدهیم و هر چند برای آن عضو سوگواری میکنیم ولی می دانیم که ارزش ادامه نفس کشیدن و حیات را دارد. فرایند رواندرمانی نیز به همین منوال دردآور

است؛ درد ناشی از مواجهه و روبرو شدن با ضعف ها و محدودیتها، ناشی از فقدان و از دست دادن ها (فقدان و از دست دادن اعضای خانواده، ترک معشوق،

شغل، سرمایه و..)، از مسئول بودن در قبال زندگی، از روبرو شدن با تنهایی وجودی، درد ناشی از بزرگترین و حقیقی ترین واقعیت یعنی مرگ؛ و درد ناشی از

همه حقایقی که سعی در انکار آنها داریم. رواندرمانی فرآیندی دردآور ولی رهایی بخش است؛ رها شدنی که حاصل بینش و خودآگاهی و افزایش قدرت

واقعیت سنجی است. بینشی که کمک می‌کند دردهای ما تبدیل به رنج نشوند رنجهایی که جدای از آشفتگی روانی، خود را به زبان جسم و تن نمایان می

کنند و با علایمی مانند سردرد، زخم معده، تنگی نفس، فشار خون، جوشهای پوستی، سفید شدن مو، چین و چروک پوست و دیگر علایم روانتنی خود را

نشان می‌دهند. باید با خود واقعی مواجه شد و برای یک بار همه ضعف ها و فقدان ها را پذیرفت و مسئولیت آنچه قابل تغییر است را بر عهده گرفت.

مسعود علیخانی – روانشناس بالینی