واقعیت را می پذیرم
هر چه از واقع بینی در مورد مسائل و مشکلات و یا محدودیت ها دورتر شویم بالاخره روزی با شدت بیشتری با واقعیت مواجه شده و تلخی آن را میچشیم.
چه زمانی در واقع بینی مشکل داریم؟ به هر میزان چیزی که وجود دارد را نبینیم و انکار کنیم و چیزی که نیست را ببینیم و دچار توهم باشیم، از واقعیت
فاصله داریم. هر وقت محدودیت ها و نقص های درونی و محیط بیرون و یا فقدان ها و از دست دادن ها را نادیده بگیریم و انکار کنیم و یا برعکس بر وجود
داشته ها و توانایی ها و شرایطی که وجود ندارد اصرار داشته باشیم، در زمان و مکان مناسب به سختی با واقعیت مواجه می شویم و تمام تلاش ها برای
نادیده گرفتن آن به باد می رود. اگر در رابطه عاطفی شکست خورده اید و رها شده اید آن را بپذیرید؛ اگر مورد پذیرش برخی افراد نیستید آن را بپذیرید و تلاش
برای اثبات اجباری خود نکنید؛ اگر از کار خود اخراج شده یا ورشکست شده اید به جای دلیل تراشی آن را بپذیرید و دوباره شروع کنید؛ اگر در حادثه ای نقص
جسمی پیدا کرده اید هر چند تلخ ولی آن را بپذیرید؛ اگر عزیزی را از دست داده اید به یاد او غصه بخورید و گریه کنید ولی نبود همیشگی او را بپذیرید.
پذیرش به معنای تسلیم و انفعال نیست، پذیرش به معنای واقع بینی در مورد محدودیت ها و احساس مسئولیت نسبت به شرایطی که تحت کنترل و تاثیر
اقدامات ماست.
مسعود علیخانی – روانشناس بالینی
